Барацінкі

Натуральна, не магло
ісці і гаворкі аб прыняцці панявераным насельніцтвам барацінак як
паўнавартасных удзельнікаў грашовай сістэмы, заснаванай на срэбных наміналах.
Замест гэтага стваралася паралельная сістэма разлікаў меддзю. Валянцін Рабцэвіч
прыводзіць тагачасную вобразную канстатацыю гэтага факта: «Прайшоў час срэбны,
а наступіў медзяны».

Эмісія 1660—1661
гадоў не развязала праблемы пазыкі войску. У 1663 годзе акцыю паўтарылі, ды не
спыняліся да 1666 года. Замест запланаваных спярша 2 мільёнаў залатовак
выпусцілі каля 18 мільёнаў медзянымі шэлегамі. У тыя ж тэрміны да пагаршэння
сітуацыі прычыніўся і іншы «ратавальнік» — Андрэй Тымф, якому ўдалося
пераканаць урад, што ягоныя «чэрці — не аднае шэрсці» з барацінаўскімі.
Прафесійны нямецкі манетны майстар прыехаў у Рэч Паспалітую ў пачатку 1650-ых,
дзе пачаў кантраляваць рэгіянальныя манетныя двары ў Познані і Усхове.
Паступова яму ўдалося перахапіць ініцыятыву ў Бараціні. Тымф займае пасаду
спярша генеральнага вардайна, затым суперінтэнданта ўсіх польскіх манетных
двароў. Урэшце немец атрымлівае кантроль над манетнымі дварамі Кракава,
Быдгашча і Львова. Ён высунуў праект выбіцця іншага гатунку крэдытных манет —
30-грашовых срэбных залатовак-тымфаў. Іхняя рэальная вартасць мелася складаць
40% ад намінальнае. Адчайныя спробы Бараціні не дапусціць канкурэнта да
дзяржзаказаў не дасягнулі поспеху, нягледзячы на тое што італьянец прывёў
некалькі даволі разумных довадаў на карысць сваіх шэлегаў у параўнанні з
залатоўкамі:

Зараз на сайце

Зараз на сайце 0 наведвальнікаў.

Лічыльнікі

Rating All.BY

Статыстыка

-